Πέμπτη, 27 Μαΐου 2010

I walked on a path

Περπάτησα σε ένα μονοπάτι μέσα στη ζούγκλα
Το οποίο ένας ελέφαντας είχε φτιάξει,
Και γύρω μου απλώνονταν μια μπλεγμένη άγρια φύση.
Η φωνή της ερήμωσης γεμίζει την μακρινή πεδιάδα.
Και η πόλη είναι θορυβώδης με τις καμπάνες ενός ψηλού ναού.
Πέρα από την ζούγκλα είναι τα μεγάλα όρη,
Ήρεμα και καθαρά.

Στο φόβο της Ζωής
Δημιουργείται ο πειρασμός της θλίψης.

Περιόρισε την ζούγκλα-όχι απλά ένα δέντρο,
Γιατί η Αλήθεια επιτυγχάνεται
Παραμερίζοντας όλα αυτά που έχεις σπείρει.
Και τώρα περπατώ με τον ελέφαντα.


I walked on a path through the jungle
Which an elephant had made,
And about me lay a tangle of wilderness.
The voice of desolation fills the distant plain.
And the city is noisy with the bells of a tall temple.
Beyond the jungle are the great mountains,
Calm and clear.

In the fear of Life
The temptation of sorrow is created.

Cut down the jungle-not one mere tree,
For Truth is attained
By putting aside all that you have sown.

And now I walk with the elephant.

Ευχαριστώ τον φίλο Γ. Στεφανάκη που μου υπέδειξε αυτό το ποίημα. Αξιέπαινη και η προσπάθεια του να το τραγουδήσει και να το μελοποιήσει. Μπορείτε να ακούσετε λίγο από κάποια τραγούδια του δίσκου του στο YouTube channel του.

8 σχόλια:

  1. Πολύ καλή η επιλογή του συγκεκριμένου ποιήματος .!
    Μια και βρήκα ανοιχτή την πόρτα του σπιτικού σου νυχοπατώντας μπήκα και βγήκα στις κάμαρες του ...
    και είδα στους τοίχους του γραμμένους στίχους... ποιητών που είχαν ταλέντο στο πλέξιμο των λέξεων !!
    Πολύ καλές αναρτήσεις !

    Καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλωσόρισες Βάσω,
    και πολύ χάρηκα που πέρασες από τα δωμάτια του φτωχικού μου;-)
    Μοιράζομαι αυτά που μου μιλάνε στην ψυχή με άλλους που έχουν αυτιά και ακούνε.
    Να είσαι καλά και να έχεις μια υπέροχη εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το ποίημα αποπνέει θλίψη αλλά συγχρόνως και γαλήνη.Μας παρακινεί να παλέψουμε ενάντια στο φόβο.Εφράζει μια φιλοσοφία, μια στάση ζωής που ενστερνίζομαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλησπέρα Αλεξάνδρα,
    Να παλέψουμε ενάντια στο φόβο με σύμμαχο την Αλήθεια. Εμένα μου φαίνεται πιο αισιόδοξο γιατί μου δείχνει ότι μπορώ να βαδίσω τον δρόμο μου καταμεσής της "ζούγκλας" εσωτερικής και εξωτερικής. Νομίζω ότι ο ελέφαντας συμβολίζει την Αλήθεια. Αν φανταστείς έναν ελέφαντα να προχωρά στη ζούγκλα θα "δεις" πως ανοίγει μονοπάτι. Στην αρχή ο Κρισναμούρτι ακολούθησε ένα που είχε ανοίξει ο ελέφαντας αλλά μετά έμαθε να προχωρά μαζί του "γκρεμίζοντας" ότι είχε σπείρει...
    Δες και τον Γκρεμιστή του Παλαμά αν δεν το ξέρεις ήδη:
    http://monopoihmata.blogspot.com/2009/03/blog-post_18.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλησπέρα και σ'ευχαριστώ για την παραπομπή.Όμως ο ρομαντισμός, η μεγαλοστομία του Παλαμά στον Γκρεμιστή δεν με πείθει.Η χαμιλών τόνων αλήθεια στο ποίημα του Κρισναμούρτη αληθεινά με συγκινεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλησπέρα Αλεξάνδρα, έχεις απόλυτο δίκιο για την διαφορά ύφους. Και είναι γεγονός ότι κάποια λόγια μας "μιλάνε" ενώ κάποια άλλα όχι. Η παραπομπή μπήκε για να δώσει έμφαση στο πως (κατά την δική μου άποψη πάντα) η Αλήθεια ανοίγει δρόμο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. θα σχολιάσω με ένα ποίημα, γιατί πιστεύω πως μόνο η αλήθεια ανοίγει δρόμο, δύσκολο βέβαια και ο καθένας μας κουβαλάει στις πλάτες του το να ακολουθήσει αυτό τον δρόμο και να τον δείξει και στους άλλους... ακόμη κι αν είναι να περπατήσει..
    ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΠΕΤΡΕΣ
    Κι όμως δεν αυτοκτόνησα.
    Είδατε ποτέ κανέναν έλατο να κατεβαίνει μοναχός του στο πριονιστήριο;
    Η θέση μας είναι μέσα δω σ' αυτό το δάσος
    με τα κλαδιά κομμένα μισοκαμένους τους κορμούς
    με τις ρίζες σφηνωμένες μες στις πέτρες.

    του Άρη Αλεξάνδρου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Silena,
    όμορφο ποίημα.
    άνθρωποι είμαστε και η θέση μας είναι μέσα στην ανθρωπότητα
    με τις αρρώστιες μας και με τον θάνατο να παραμονεύει
    με την ζωή να μας δίνει ώθηση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Εγγραφή μέσω email

Enter your email address:

Εγγραφή μέσω reader

Blog Widget by LinkWithin