Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2009

Ο Γκρεμιστής

Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης,
ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης.
Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι.
Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα τρέμει ἑνὸς πόθου ἀστέρι.
Κι ἂν εἶμαι τῆς νυχτιᾶς βλαστός, τοῦ χαλασμοῦ πατέρας,
πάντα κοιτάζω πρὸς τὸ φῶς τὸ ἀπόμακρο τῆς μέρας.
ἐγὼ ὁ σεισμὸς ὁ ἀλύπητος, ἐγὼ κι ὁ ἀνοιχτομάτης·
τοῦ μακρεμένου ἀγναντευτής, κι ὁ κλέφτης κι ὁ ἀπελάτης
καὶ μὲ τὸ καριοφίλι μου καὶ μὲ τ᾿ ἀπελατίκι
τὴν πολιτεία τὴν κάνω ἐρμιά, γῆ χέρσα τὸ χωράφι.
Κάλλιο φυτρῶστε, ἀγκριαγκαθιές, καὶ κάλλιο οὐρλιάστε, λύκοι,
κάλλιο φουσκῶστε, πόταμοι καὶ κάλλιο ἀνοῖχτε τάφοι,
καί, δυναμίτη, βρόντηξε καὶ σιγοστάλαξε αἷμα,
παρὰ σὲ πύργους ἄρχοντας καὶ σὲ ναοὺς τὸ Ψέμα.
Τῶν πρωτογέννητων καιρῶν ἡ πλάση μὲ τ᾿ ἀγρίμια
ξανάρχεται. Καλῶς νὰ ῾ρθῆ. Γκρεμίζω τὴν ἀσκήμια.
Εἶμ᾿ ἕνα ἀνήμπορο παιδὶ ποὺ σκλαβωμένο τό ῾χει
τὸ δείλιασμα κι ὅλο ρωτᾷ καὶ μήτε ναὶ μήτε ὄχι
δὲν τοῦ ἀποκρίνεται κανείς, καὶ πάει κι ὅλο προσμένει
τὸ λόγο ποὺ δὲν ἔρχεται, καὶ μία ντροπὴ τὸ δένει
Μὰ τὸ τσεκοῦρι μοναχὰ στὸ χέρι σὰν κρατήσω,
καὶ τὸ τσεκοῦρι μου ψυχὴ μ᾿ ἕνα θυμὸ περίσσο.
Τάχα ποιὸς μάγος, ποιὸ στοιχειὸ τοῦ δούλεψε τ᾿ ἀτσάλι
καὶ νιώθω φλόγα τὴν καρδιὰ καὶ βράχο τὸ κεφάλι,
καὶ θέλω νὰ τραβήξω ἐμπρὸς καὶ πλατωσιὲς ν᾿ ἀνοίξω,
καὶ μ᾿ ἕνα Ναὶ νὰ τιναχτῶ, μ᾿ ἕνα Ὄχι νὰ βροντήξω;
Καβάλα στὸ νοητάκι μου, δὲν τρέμω σας ὅποιοι εἶστε
γκρικάω, βγαίνει ἀπὸ μέσα του μιὰ προσταγή: Γκρεμίστε!

5 σχόλια:

  1. Σε παρακαλώ να χρησιμοποιείς πάντα στη σελίδα το πολυτονικό. Όσο για το ποίημα:
    Καβάλα στὸ νοητάκι μου, δὲν τρέμω σας ὅποιοι εἶστε
    γκρικάω, βγαίνει ἀπὸ μέσα του μιὰ προσταγή: Γκρεμίστε!
    Αυτά φίλε Ιπτάμενε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. To ποιήμα αυτό είναι το αγαπημένο μου
    Έυγε Ιπτάμενε Ολλανδέ
    Φιλιά στο Αμστερντάμ απο την ωραία και μόνη Ζάκυνθος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @ Simpleman

    Μακάρι να μπορούσα να βρίσκω τα πάντα σε πολυτονικό, φίλε μου...


    @ Παιδί της Πλατείας

    Από σένα πήρα τα clopyright φίλε μου και από το υπέροχο άρθρο σου για των Κ. Παλαμά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ένα ποίημα γνήσια φλογερό και γενναίο, που αποκαλύπτει τη φύση των λυτρωτικά καταστροφικών συναισθημάτων που γεννιούνται στην ψυχή κάποιου που λαχταρά μια νέα Ζωή. Εγκλωβισμένος όμως στην ύπαρξη αυτής της μορφής(την ανθρώπινη), το μόνο που θέλει είναι να καταστρέψει καθαρτικά τους ταγούς του κόσμου τούτου..... Επίκαιρο, πολεμικό, επικίνδυνο και αναγενησιακό, αυτός είναι ο Παλαμάς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κατήγορε, καλωσόρισες.
    Δεν θα μπορούσα να τα πω καλύτερα. Είναι βλέπεις και ο Παλαμάς φιλόσοφος με σφυρί σαν τον Νίτσε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Εγγραφή μέσω email

Enter your email address:

Εγγραφή μέσω reader

Blog Widget by LinkWithin